{{ این شعر سلق اعراب عربستان و وهابیون و سنی های خلیفه ها

{{ این شعر سلق اعراب عربستان و وهابیون و سنی های خلیفه های اربعه است هیچ ربطی به عرب های خوزستان ندارد}}
معنی شعر فردوسی پاک زاد:
نام عرب کافییست که من را به زجر بیاورد انها با فکر خراب وزات خرابشان که شیطان در جلد انها کمین کرده
از زمانی که عرب ها وارد خاک ایران شد تمام روشنی روز ایرانی ها سیاه شد
جهان دیگر رسم ایین قدیمی را ندارد*(کنایه از بین رفتن شادی ما و شروع مصیبت)و دیگر خورشید ماه نتابد
شادی ساز دهل از بین رفت وجای ان را عزا داری گرفت
فرهنگ چند هزار ساله ایرانی در طی چند سال از بین رفت ادب از بین ایرانی ها رفته هنر نیز از بین رفته انها فکر ایرانی هارا کت بسته گرفته اند
جهان پرشده از خوی شیطانی و انها دشمنی را با خود به ایران اوردن
انها هیچ چیز را از دست نداده انر و ایران همه چیزش را به باد داده
انها چه میدانند از شادی اواز جشن
که در این دنیا عزا داری رسمشان بوده
در کشوری که گیاه خشکیده باشد و حدر دادن اب گناه باشد
زمانی که تخت شاهی و منبر مسجد مساوی شوند
درکشوری که دو فاسد ابوبکر و عمر عزیز شمرده شوند
انها شیر شتر خوردن گوشت سوسمار
عرب انقدر جسارت کرده که تخت شاهی کورش کبیر را ارزو کند
تف بر تو ای روزگار تف
دریغ است که ایران ویران شود کنام شیران و پلنگان شود