تو آفریده شدی تا که دلبری بکنی

تو آفریده شدی تا که دلبری بکنی
که من غلام تو باشم که سروری بکنی

غلامی تو برایم شبیه یک گنج است
مباد گنج مرا سهم دیگری بکنی

شدم مریض تو شاید مرا در آغوشت
برای یک شب کوتاه بستری بکنی

سخن بگو که به بوی خوشش مرا هر دم
به سوی خود بکشانی و مشتری بکنی

اگر که خنده کنی، غنج می رود دل من
اگر که اخم...، چه صحرای محشری بکنی

چگونه از تو شکایت کنم؟ خودت باید
برای ریش سفیدان کلان تری بکنی

مرید آن لب و چشمم، مرید آن گیسو
فقط تو لایق آنی که رهبری بکنی!

به بوسه ای دل مظلوم را به جا آور
ثواب دارد اگر داد گستری بکنی