•*• عاقلانه همسر و عاشقانه فرزند •*•

•*• عاقلانه همسر و عاشقانه فرزند •*•






از دوستی متأهل سوال کردم خانمت رو بیشتر دوست داری یا فرزندت را...؟ با کمی تأمل گفت:
(همسرم رو عاقلانه دوست دارم و فرزندم رو عاشقانه)
گفتم یعنی چی...؟! گفت ...: من عاشق فرزندم هستم همینطور عاشق تمام رفتارش و کردارش و افکارش ...
ولی در عین حال عاقلانه همسرم رو دوست دارم ...
----—•••—•••—•••—•••—----
در ادامه گفت ...: روزی که این دختر زیبا با من ازدواج کرد زیباترین موها رو داشت ، الان که بین موهای زیبایش چند تا موی سفید میبینم آن موهای سفید رو می پرستم.
----—•••—•••—•••—•••—----
وقتی با من ازدواج کرد صورتش بسیار زیبا بود اما الان اون چروک هایی که در چهره اش میبینم را با کمال افتخار می پرستم.
----—•••—•••—•••—•••—----
وقتی که من گهگاهی عصبانی میشوم و او سکوت میکند اون سکوت را می پرستم.
----—•••—•••—•••—•••—----
وقتی که توی این چندسال زندگی با تمام کم و کاستی ها و ناملایمت ها ساخت ، اون ساختن را دیوانه وار
می پرستم.
----—•••—•••—•••—•••—----
{پس من نسبت به همسرم عاقلانه عاشق هستم}

اما حرف من به شما آقایون بخصوص آقا پسرها اینه که ...:
یادتون بمونه دختر هرچقدر که بزرگتر بشود ...
همسر شما بشه و یا مادر فرزندان شما بشه و یا مادربزرگ نوه های شما بشه ، بازهم درون او دختری کوچک چشم انتظار است ...
انتظار میکشد برای لوس شدن ...
انتظار میکشد برای محبت دیدن ...
انتظار میکشد برای دست های شما که او را نوازش کند.
انتظار میکشد برای چشم های شما که او را با محبت ببیند.
یادتون باشه و یادتون بمونه که زن توی هر سن و سال فقط و فقط به محبت همسرش نیاز دارد و نَه کَسِ دیگر ...