روزهاےنبودنت را

روزهاےنبودنت را
طورےمے‌گذرانم،
که حتےزمان
به عبور خودش شک کند.
مثل مسافرےکه
از پنجره ےقطار ِدرحال حرکت،
قطارےکه ایستاده را میےبیند.
تنها نگرانم این لحظه ےمتوقف،
درحقیقت ِ توسالهاطول بکشد.
با چشمهایےضعیف
و قلبےضعیف تر برگردے،
گمان کنے من جوان مانده ام.
براےتکاندن ِ خاک،
بر شانه ام بزنے
و فرو ریختنم تو را بترساند.