آنکه دائم نفسش حس تو را داشت منم

آن‌که دائم نفسش حس تو را داشت منم
این‌چنین عشق تو در سینه نگه‌داشت منم

آن‌که در ناز فرو رفته و شاداب توئی
آن‌که دل کاشت ولی دلهره برداشت منم

آن‌که هرگز نگشود دفتر احساس توئی
آن‌که رویای تو را خاطره پنداشت منم

آن‌که کافر به دل مومن من بود توئی
آن‌که هر شعر تو را معجزه انگاشت منم

آن‌که بر سینه‌ی من خنجر غم کوفت توئی
او که قامت به قد تیر برافراشت منم

او که در باغ غزل گشت و خرامید توئی
او که یک بوته در این باغچه نگذاشت منم

او که عاقل شد و راه خردش جست توئی
آن‌که در مزرعه‌اش بذر جنون کاشت منم