ﺩﺧﺘﺮ ِ ﺣﺎﻓﻆ! ﮐﺠﺎﯾﯽ؟ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻡ

ﺩﺧﺘﺮ ِ ﺣﺎﻓﻆ! ﮐﺠﺎﯾﯽ؟ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻡ
ﺯﯾﺮ ِ ﺑﺎﺭﺍﻥ، ﮐﻮﺯﻩ ﺑﺮ ﺩﻭﺷﻢ ﺷﺮﺍﺏ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻡ
ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﯼ ِ ﺧﺸﺘﯽ ﻭ ﭘﺮﭼﯿﻦ ِ ﺩﻭﺭﺵ ﺳﺮﻭ ِ ﻧﺎﺯ
ﺷﻬﺮ ِ ﺷﯿﺮﺍﺯ ﺍﺳﺖ ﯾﺎ ﻣﻦ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺧﺎﺏ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻡ؟
ﺑﺲ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﺪﻡ ﭘﺸﺖ ِ ﺩﺭ، ﮐﻮﺑﻪ ﺻﺪﺍﯾﺶ ﺷﺪ ﺑﻠﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﮐﻦ ﺩﺭ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺷﻮﻕ ِ ﺑﯽ ﺣﺴﺎﺏ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻡ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﻗﺼﺮ ِ ﺑﻮ ﺍﺳﺤﺎﻕ ﯾﺎ ﺷﺎﻩ ِ ﺷﺠﺎﻉ؟
ﻣﻦ ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﯾﮏ ﮐﺘﺎﺏ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻡ
ﻣﺎﺩﺭﺕ ﺷﺎﺧﻪ ﻧﺒﺎﺕ، ﺁﻥ ﺗﺮﮎ ِ ﺷﯿﺮﺍﺯﯼ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟
ﻧﻘﺮﻩ ﻧﻘﺮﻩ ﺗﺎ ﺷﺒﺴﺘﺎﻧﺶ ﺷﻬﺎﺏ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻡ
ﺍﯾﻦ ﺩﻝ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺁﺏ ِ ﺭﮐﻦ ﺁﺑﺎﺩ ﺗﺎ ﮔﻠﮕﺸﺖ ِ ﺗﻮ
ﺳﯿﺐ ِ ﺳﺮﺧﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻏﺮﻕ ِ ﭘﯿﭻ ﻭ ﺗﺎﺏ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻡ
ﻟﻮﻝ ِ ﻟﻮﻟﻢ ﺷﻮﺥ ِ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﮐﺎﺭ ِ ﺷﻬﺮﺁﺷﻮﺏ ِ ﻣﻦ *!
ﺍﯾﻨﻬﻤﻪ ﺷﻮﺭ ﻭ ﺷﺮ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ِ ﺷﺮﺍﺏ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻡ
ﮐﺞ ﮐﻼﻩ ِ ﺗﺮﻣﻪ ﭘﻮﺵ ِ ﺍﺷﺮﻓﯽ ﺧﻠﺨﺎﻝ ِ ﻣﺴﺖ !
ﺭﻭ ﺑﻪ ﻗﺪ ﻭ ﻗﺎﻣﺘﺖ ﺧﺮﺩ ﻭ ﺧﺮﺍﺏ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻡ
ﺑﺎﺯ ﮐﻦ ﮔﯿﺴﻮﯼ ِ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﯾﻨﻪ ﻓﺎﻟﯽ ﺑﮕﯿﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ِ ﺭﻗﺺ ِ ﺗﻮ ﺭﺍ ﭼﻨﮓ ﻭ ﺭﺑﺎﺏ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻡ
ﺗﺎ ﺭﺯ ِ ﻗﺮﻣﺰ ﺑﮑﺎﺭﯼ ﺭﻭﯼ ِ ﺑﺮﻑ ِ ﻣﺨﻤﻠﺖ
ﺑﻮﺳﻪ ﺑﻮﺳﻪ ﺳﻬﻢ ِ ﺩﺳﺘﺎﻧﺖ ﺧﻀﺎﺏ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻡ
ﻣﻨﻘﻞ ِ ﺁﻏﻮﺵ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﻦ ﺩﻭ ﮐﺒﮑﺖ ﺭﺍ ﺑﺪﻩ
ﻣﯿﻬﻤﺎﻧﺖ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﻣﯿﻞ ِ ﮐﺒﺎﺏ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻡ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﯿﺨﺎﻫﺪ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﻭﺍﻋﻆ ِ ﻣﻨﺒﺮ ﻧﺸﯿﻦ
ﻣﻦ ﮔﻨﺎﻩ ِ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺟﺎﯼ ِ ﺛﻮﺍﺏ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻡ
ﻫﻔﺘﺼﺪ ﺳﺎﻝ ِ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻫﺎﯼ ِ ﺗﻮ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺲ ﺍﺳﺖ
ﺩﻭﺭﯼ ﺍﺕ ﺭﺍ ﮐﻢ ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﮔﺮﯾﻪ ﺗﺎﺏ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻡ؟
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺳﺘﻢ ﺧﺎﻟﯽ ﺍﻣﺎ ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎﯾﻢ ﻣﺎﻝ ِ ﺗﻮ
ﺟﺎﯼ ِ ﻣﻬﺮﯾﻪ ﺑﺮﺍﯾﺖ ﺷﻌﺮ ِ ﻧﺎﺏ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻡ
شهراد میدری