باران که بزند دلتنگ خواهی شد

باران که بزند دلتنگ خواهی شد
باران که بزند به خیابان خواهی رفت
قدم خواهی زد..
باران که بزند
کنج کافه‌ای ناآشنا خواهی نشست
و انگشتانت را دور فنجانِ قهوه‌‌‌ی یخ کرده‌ات
حلقه خواهی زد
باران که بزند
شبیه به گمشده‌ای غریب و آواره
روی جدول های کنار خیابان خواهی نشست
و به این سو و آن سو نگاه خواهی کرد
به آمد و شد مردم خیره خواهی شد
باران شبیه به بازپرسی بی‌رحم است
باران که بزند
به جای خالیت
به نبودنت
به دلتنگی‌م
اعتراف خواهی کرد..