باز هم شب شد... و فردایش دوباره بدون معطلی خورشید از پشت

باز هم شب شد... و فردایش دوباره بدون معطلی خورشید از پشت کوه سر میزند... من اما... بیدارم..
نه تنها روز ها بلکه شب ها....
شب بهانه ی خوبیست برای فرار از لبخند زدن های زورکی... برای فرار از خوش بودن های ظاهری... فرار از ان من تقلبی.... منی که بعد از رفتن تو در من پیدا شد... فاصله نمیدانی با ادم چه میکند!
ادم را تنها میکند و اگر اویش نباشد و عاشقش همانگونه که بود در میان هجوم ان همه فاصله تنها بماند...... نمیدانی چه درد عمیقی دارد...
ادم تنها نشانی ندارد که بگویند فلانی تنهاست...! ادم تنها فقط گلودرد های مزمن و همیشه گی دارد..و لبخند هایی که اگر در چشمانشان خیره شوی میفهمی چقدر ساختگی اند.... سکوت تمام حرف یک ادم تنهاست...شاید بگویی من هستم این واژه ی تنهایی از کجا امده!؟ اما..... هنوز نمیدانی که روز هایی که در کنار تو چشم باز نمیکنم.. روز نمیدانمش.. این همان ادامه ی شب است فقط کمی روشن تر ولی اما به همان سوت و کوری شب.....