پشت پرچین باغ

پشت پرچین باغ
دختری زمزمه می کرد،ازعشق!
دورتردرخنکای لب کوه،
چوپان نی می زد!
بره آویخت به پای مادر ،
قمری درپی عشق کوکومی کرد!
پیچکی گل را،می فشردسخت درآغوش،
بوی یاس، در هوامی پیچید!
باددروسوسه ی باغ وزید!
ودرختان ازشوق،
رقص شان زیباشد!
قارقاری هم بود!
وبه فحوای کلام،
رنگ ازعشق زدود!
نی چوپان می گفت، زندگی بایدکرد!
نه به رنگ،نه لعاب
عشق دربیرنگی است!