همیشه همه چیز مثل ِ قبل باقی نمی ماند ...

همیشه همه چیز مثل ِ قبل باقی نمی ماند ...

حس های آدم ...

دلبستگی هایش ...

دوست داشتن هایش ...

کینه و غم هایش ...

وقتی مدتی غرقش هستی هیچ چیز را نمی بینی ...

اما وقتی مدتی دور می شوی ...

وقتی به جای اول شخص ...

تبدیل می شوی به سوم شخص ...

و از دور همه چیز را نگاه می کنی ...

خودت را و تمام ِ حس ها را ...

از خودت می پرسی این من بودم ؟

من بودم حاضر بودم رنج بکشم ؟

گاهی باید دور شد ...

باید رفت بالا ...

از آن دور به همان اول شخص ...

به خودت نگاه کنی ...

ببینی اصلا جایی که ایستادی چه شکلی ست ...

ببینی آن چیزی که بر سرش می جنگی ...

چقدر خوب است ؟؟

پشیمانی ندارد ؟

از خودتان دور شوید ...

به خودتان نگاه کنید ...

ببینید ارزشش را دارد ؟

آدم ها را به چه قیمتی کنار خود نگه داشته اید ؟

هر بودنی ، بودن نیست ...