اسمان بغض نکن ! حرمت باران رفته؛

اسمان بغض نکن ! حرمت باران رفته؛
شوره زار است زمین، رنگ گلستان رفته؛؛
گرچه سرگرم ، ولی سرد شده دلهامان؛؛؛
نوبهاریم که در خواب زمستان رفته؛؛
عشق از نطفه عقیم است ! زلیخا بس کن؛؛
یوسف از چاه سراسیمه به کنعان رفته ؛؛
کفر و عصیان به تن شهر تنیدست و دگر؛؛
از سرکوچه ی احساس من ، ایمان رفته؛؛
دارم از بوته ی تردید، یقین میچینم؛؛
دیگر از باور من مرد غزلخوان رفته؛