ﯾﮏ ﺑﻐﻞ ﺣﺮﻑ، ﻭﻟﯽ ﻣﺤﺾ ﻧﮕﻔﺘﻦ ﺩﺍﺭﻡ

ﯾﮏ ﺑﻐﻞ ﺣﺮﻑ، ﻭﻟﯽ ﻣﺤﺾ ﻧﮕﻔﺘﻦ ﺩﺍﺭﻡ
ﺭﻭﺡ ﻭﯾﺮﺍﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﯼ ﺩﺭ ﻗﻔﺲ ﺗﻦ ﺩﺍﺭﻡ

ﺩﺭ ﺭﮒ ﻭ ﻣﻮﯾﺮﮔﻢ ﺩﺭﺩ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﭘﯿﭽﺪ
ﺗﻮ ﻭﻟﯽ ﻓﮑﺮ ﺑﮑﻦ ﻗﻠﺒﯽ ﺍﺯ ﺁﻫﻦ ﺩﺍﺭﻡ

ﺳﺎﮐﺘﻢ، ﺣﺮﻑ ﻭﻟﯽ ﭘﺸﺖ ﺳﮑﻮﺗﻢ ﮐﻢ ﻧﯿﺴﺖ
ﺑﺴﺘﻪ ﻟﺐ ﻫﺎﻡ، ﻧﺦ ﺻﺒﺮ ﺑﻪ ﺳﻮﺯﻥ ﺩﺍﺭﻡ

ﺑﯿﺨﻮﺩﯼ ﺳﻌﯽ ﻧﮑﻦ ﺩﺭﺩ ﻣﺮﺍ ﺩﺭﮎ ﮐﻨﯽ
ﺍﯾﻦ ﺟﻨﻮﻥ ﺭﺍ ﺗﻮﯼ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﻓﻘﻂ ﻣﻦ ﺩﺍﺭﻡ

ﻗﻄﺮﻩ ﺍﯼ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﺏ ﺷﻤﺎ ﺣﺒﺴﻢ ﮐﺮﺩ ...
ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﺭﻭﻡ ﺁﺧﺮ ﺗﺐ ﺭﻓﺘﻦ ﺩﺍﺭﻡ

ﺣﻖِّ ﺣﻖ ﮔﻔﺘﻦ ﺍﮔﺮ ﺣﻠﻘﻪ ﯼ ﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ، ﭼﻪ ﺑﺎﮎ
ﻫﺎﯼ ﻣﻨﺼﻮﺭ! ﺑﺒﯿﻦ، ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﮔﺮﺩﻥ ﺩﺍﺭﻡ

ﺣﯿﻒ! ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻣﺮﺍ ﺑﻐﺾ ﺑﻪ ﯾﻐﻤﺎ ﺑﺮﺩﻩ
ﯾﮏ ﺑﻐﻞ ﺣﺮﻑ، ﻭﻟﯽ ﻣﺤﺾ ﻧﮕﻔﺘﻦ ﺩﺍﺭﻡ...