مادر پیر مرا،نکته‌ای زیبا گفت

مادر پیر مرا،نکته‌ای زیبا گفت
هر چه شب بامن زیست،از بد دنیا گفت

گفت پروانه مشو ، که به سرگردانی
لای انگشت کتاب،سالها می‌مانی

فکر طاووس مباش،که به عیبت خیزند
مثل کژدم نشوی،که زتوبگریزند

گر شوی شعلهٔ‌ شمع ، از تو میپرهیزند
ور شوی اشک به چشم , زیر پایت ریزند

زندگی‌ آینه نیست، که در او می‌نگری
زندگی‌ خاک ره است، که بر او میگذری

گر چه غم هم ره توست ، دل‌ به اندوه مبند
چون خم حافظ باش،خون به دل‌ باش و بخند

نه زمین باش نه خاک،که تو را خوار کنند
وانگهی ذهن ترا،پر ز مرداب کنند

آسمان باش که خلق،به نگاهت بخرند
وز پی دیدن تو ، سربه بالاببرند