جهانم

جهانم
سرزمين دستان توست
كه نسيم آرامشش
می‌پيچد لای موهايم ،
موهايم تاب بر می دارد
موج می‌گيرد
طوفان می‌شود
و دلی در آغوش اين سرزمين
خودش را دار ميزند ...