آمدی لیلی... ولی  دیر آمدی

آمدی لیلی... ولی  دیر آمدی
دلخوشی ها رفته، دلگیر آمدی

آمدی لیلی.. بهاران  رفته اند
لاله ها  از جویباران  رفته اند

دیگرم در سر هوای شعر نیست
در دلم دیگر نوای شعر نیست

نیست آن ذوقی که دلهامیگرفت
از شما با عشق  امضا میگرفت

آن صفا و حرمت دیرینه نیست
آن زلال خنده در آئینه نیست

راستی ماندست درجانت هنوز؟
خاطرات خوب تهرانت  هنوز؟

راستی آن کوچه بن بست هست؟
آنکه دلهامان بهم  پیوست هست؟

آن خیابان عالمی احساس داشت
خاطراتی چون شمیم یاس داشت

کوچه در آنروز بار عشق داشت
جویبارش انفجار عشق داشت

راستی حالی به حالی دیدمت
با نگاهی  پُر  ز خالی دیدمت

چشمهایت گر چه پر از  غصه بود
لیک سرشار  از هزاران قصه بود

دلنوازی های  تو  پاینده  است
تا  که «دلجو» هست با او زنده است

رد  امروزت  چه پی گیر آمدی
آمدی لیلی... ولی    دیرآمدی