درپـیش بے دردان چرا ، فریاد بے حاصل کنم

درپـیش بے دردان چرا ، فریاد بے حاصل کنم

گر شکوه اے دارم ز دل ، با یار صاحبدل کنم

در پرده سوزم همچو گُل ، در سینہ جوشم همچو مُل

من شمع رسوا نیستم ، تا گریہ در محفل کنم

اول کنم اندیشہ اے ، تا بــرگزینم پیشینہ اے

آخر بہ یک پیمانہ مے ، اندیشہ را باطل کنم

زآن رو سـتانــم جام را ، آن مایہء آرام را

تا خویشتن را لحظہ اے ، از خویشتن غافل کنم

از گل شنیدم بوے او ، مستانہ رفتم سوے او

تا چـون غبار کوے او ، در کوے جان منزل کنم

روشـنگرے افلاکیـم ، چون آفـتـاب از پاکیم

خاکے نے ام ، تاخویـش را سرگرم آب و گل کنم

غرق تمـناے توام ،موجے زدریاے توام

مـن نخل سرکش نیستم ، تا خانہ در ساحل کنم