ته اتوبـــــوس... 

ته اتوبـــــوس... 
صندلی آخر...
کنار شیشه...
بهترین جای دنیاست...
برای آنکه  مچاله شــــوی در خودت...
سرت را بچسبانی به شیشه و زل بزنــــی به یک جای دور و فکـــــر کنی به چیــــزهای که دوست داری...
فکر کنــــی به خاطراتی که آزارت می دهنــــد...
و گاهــــی چشمهایت خیس شود،از حضور پر رنــــگ یک خیــــال...
و یادت برود مقصدت کجاســــت...
و دلت بخواهــــد که دنیــــا به اندازه ی همین گوشه اتوبوس کوچـــک شود...
و دنج و تنهــــــا...
و آه بکشی از یادآوری حماقــــــت هایت...
شیشه بخار بگیــــرد و تو با انگشت بنویسی"آیـــــــنده"...
و دلت بگیرد از تصورش ...