پارت اول – شبهایی که تمام نمیشدند.
پارت اول – شبهایی که تمام نمیشدند.
باران، آرام روی شیشههای ترکخورده خانه میزد. صدای چکههایش در سکوت اتاق میپیچید، اما آن سکوت هر لحظه میتوانست با فریاد پدر بشکند.
چهار ساله بودم. در آن سن، باید دنیایم پر از رنگ و قصه و بوی شیرینی باشد، اما خانه ما بوی الکل و خون میداد.
هر شب، وقتی آفتاب غروب میکرد، میدانستم دیگر امنیتی وجود ندارد. پدرم با چشمانی سرخ و گامهایی لرزان وارد میشد، بطری را روی میز میکوبید، و بعد… مادر. صدای نفسهایش که بین گریه و التماس میلرزید، در گوشم حک شده.
آن شب، اما فرق داشت.
صدای در، دو بار کوبیده شد. پدرم، با همان نگاه مست و بیرحمش، رفت تا در را باز کند. مردی وارد شد که از لحظه دیدنش فهمیدم اینجا متعلق به او نیست. لباسش گران بود، بوی سیگارش تلخ و نگاهش… مثل یک تیغ سرد که در قلبت فرو میرود.
پدرم خندید، اما آن خنده تهی بود. آنها کنار میز نشستند. پول، شیشه، و حرفهای آرامی که من نمیفهمیدم. فقط یک جمله را شنیدم، جملهای که کودکیام را دزدید:
«فقط همین یه چیز رو دارم که بهت بدم… دخترمه.»
نگاه مرد مافیایی، آرام روی صورتم نشست. نه خشم داشت، نه مهربانی. فقط فقط یک جور سنگینی که نفسم را برید. نمیدانستم چه معنایی دارد، اما میدانستم این، آغاز پایان من است.
باران، آرام روی شیشههای ترکخورده خانه میزد. صدای چکههایش در سکوت اتاق میپیچید، اما آن سکوت هر لحظه میتوانست با فریاد پدر بشکند.
چهار ساله بودم. در آن سن، باید دنیایم پر از رنگ و قصه و بوی شیرینی باشد، اما خانه ما بوی الکل و خون میداد.
هر شب، وقتی آفتاب غروب میکرد، میدانستم دیگر امنیتی وجود ندارد. پدرم با چشمانی سرخ و گامهایی لرزان وارد میشد، بطری را روی میز میکوبید، و بعد… مادر. صدای نفسهایش که بین گریه و التماس میلرزید، در گوشم حک شده.
آن شب، اما فرق داشت.
صدای در، دو بار کوبیده شد. پدرم، با همان نگاه مست و بیرحمش، رفت تا در را باز کند. مردی وارد شد که از لحظه دیدنش فهمیدم اینجا متعلق به او نیست. لباسش گران بود، بوی سیگارش تلخ و نگاهش… مثل یک تیغ سرد که در قلبت فرو میرود.
پدرم خندید، اما آن خنده تهی بود. آنها کنار میز نشستند. پول، شیشه، و حرفهای آرامی که من نمیفهمیدم. فقط یک جمله را شنیدم، جملهای که کودکیام را دزدید:
«فقط همین یه چیز رو دارم که بهت بدم… دخترمه.»
نگاه مرد مافیایی، آرام روی صورتم نشست. نه خشم داشت، نه مهربانی. فقط فقط یک جور سنگینی که نفسم را برید. نمیدانستم چه معنایی دارد، اما میدانستم این، آغاز پایان من است.
- ۲.۵k
- ۱۹ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط