سناریو ایزانا
ادامه بدم؟
ماشین رییس مافیای غرب (ا/ت) جلوی پایگاه سیاه و عظیم ایزانا نگه داشت. ساختمان مثل یه قلعه تاریک وسط شهر بود، پنجرهها با شیشههای دودی، دیوارها پر از دوربین و محافظ. بارون نیمهکارهی صبح روی زمین برق میزد.
در باز شد. کف پاشنهی کفشش روی آسفالت خیس صدا کرد. چند مرد قویهیکل با کتهای بلند مشکی جلو اومدن. نگاههاشون پر از تعجب، پر از احتیاط.
یکی از اونها با صدای خشن پرسید:
– «رئیس… اینجا چیکار میکنین؟»
– «به ایزانا بگو مهمونش اومده. همین الان.»
مرد خشکش زد. لبخند محوی روی لبش نشست. نگاههای متزلزلشون رو بهخوبی میفهمید : هیچکس جرات مخالفت با تو رو نداشت، حتی اگه رئیسشون ایزانا باشه.
یکی سریع به داخل رفت، بقیه هنوز کنار ایستاده بودن، دستها روی اسلحهها، انگار آماده بودن برای هرچیزی. او اما با قدمهایی محکم و بیپروا روی پلههای مرمری کشیده می شد.
در سنگین و بزرگ پایگاه باز شد. هوای داخل بوی دود و عطر تلخ آشنا رو میداد. قلبت یه لحظه مکث کرد، اما عقب نکشیدی.
اونجا بود.
ایزانا، با موهای آشفته، سیگار نیمسوخته بین انگشتهاش، روی مبل چرمی نشسته بود. نور کمرنگ لامپهای بالای سرش روی صورت سرد و بیروحش میافتاد. وقتی صدای پاهاتو شنید، سر بلند کرد.
چشمهاش… برای لحظهای برق زد، اما سریع دوباره ماسک همیشگیش رو زد. سیگار رو توی زیرسیگاری فشار داد. دستاش توی جیب شلوار رفت.
– «باید حدس میزدم… که آروم نمیمونی.»
تو جلو رفتی، بیتفاوت به نگاه مردای اطراف. مستقیم روبهروش ایستادی. صدات آروم بود، اما مثل تیغ بُرنده:
– «این همه گل فرستادی، فکر کردی نمیام؟ ایزانا… من جوابمو باید مستقیم از خودت بگیرم، نه از گلها.»
سکوت سنگینی نشست. لبخند کجی روی لبهای اون پدیدار شد. نگاهش به تو دوخته شد، عمیق، پر از چیزی که حتی خودش نمیفهمید.
– «روباه کوچولو… تو هر بار یه قدم میای جلو، من یه قدم از خودم عقب میکشم. خطرناکترین بازیه که میتونی بکنی.»
تو خم شدی، دستت رو روی دستهی مبلش گذاشتی، اونقدر نزدیک که نفسهات به هم خورد. چشمهات برق زد.
– «پس بذار این بازی رو ببریم تا آخر. بدون فرار.»
ایزانا، برای اولین بار، نتونست نگاهتو پس بزنه
ایزانا زل زد بهت، همون نگاه یخی، ولی پشتش یه شعله خاموشنشدنی میسوخت. دندوناشو روی هم فشار داد، انگار میخواست خونسرد بمونه.
– «تو نمیفهمی… اینجا هر لحظه میتونه خونتو بریزه. اگه منو نزدیکتر کنی، هم من میسوزم هم تو.»
تو خم شدی جلوتر، اونقدر نزدیک که بوی تلخ سیگار و عطرش پر شد توی ریههات. صدات نرم بود، ولی مثل سم شیرین:
– «من سالهاست وسط خون زندگی میکنم، ایزانا. تو نمیتونی منو از چیزی بترسونی… نه وقتی خودت خطرناکتر از همهشونی.»
لبخند محوی زد، اما چشماش لرزید. دستشو مشت کرد، انگار میخواست به چیزی بکوبه، اما یهو دستش بالا رفت، قفل شد روی مچت. فشارش محکم بود، نه اونقدر که درد بیاره، ولی کافی برای اینکه قلبت محکمتر بزنه.
– «لعنت بهت… چرا هرچی بیشتر پس میزنم، بیشتر میکشیم سمت خودت؟»
تو لبخند زدی، با لجبازی شیرین:
– «چون تو نمیخوای واقعا پس بزنی. اگه میخواستی… اون شب میرفتی...»
این جمله مثل خنجر خورد وسط سینهش. نفسش برید. نگاهش افتاد به لبهات، به چشمات، بعد سریع برگشت سمت زمین.
– «من اشتباه کردم…»
تو به شدت دستشو گرفتی، فشار دادی. صدا زدی:
– «نه. تو برای اولین بار درست انتخاب کردی.»
سکوتی سنگین. نفسهاتون قاطی شده بود. هوای اتاق داغ شده بود، حتی خدمتکارهای اطراف جرات نمیکردن تکون بخورن. همهشون نگاهشون رو دزدیده بودن، انگار این صحنهای نبود که حق دیدنشو داشته باشن.
ایزانا ناگهان بلند شد. بلندتر از تو ایستاد، سرشو آورد پایین، درست جلوی صورتت. صدای بم و پرخطرش لرزید:
– «روباه کوچولو… اگه یه بار دیگه لبهامو لمس کنی… دیگه هیچوقت نمیذارم فرار کنی.»
تو بدون لحظهای مکث، سر بالا گرفتی، لبخندت عمیقتر شد.
– «کی گفت میخوام فرار کنم؟»
و درست همونجا، میان نگاههای یخزدهی مردای دور، تو سر بلند کردی، فاصله رو بستی. لبهات به لبهاش خورد، این بار نه از ضعف، نه از درد، بلکه از انتخاب.
ماشین رییس مافیای غرب (ا/ت) جلوی پایگاه سیاه و عظیم ایزانا نگه داشت. ساختمان مثل یه قلعه تاریک وسط شهر بود، پنجرهها با شیشههای دودی، دیوارها پر از دوربین و محافظ. بارون نیمهکارهی صبح روی زمین برق میزد.
در باز شد. کف پاشنهی کفشش روی آسفالت خیس صدا کرد. چند مرد قویهیکل با کتهای بلند مشکی جلو اومدن. نگاههاشون پر از تعجب، پر از احتیاط.
یکی از اونها با صدای خشن پرسید:
– «رئیس… اینجا چیکار میکنین؟»
– «به ایزانا بگو مهمونش اومده. همین الان.»
مرد خشکش زد. لبخند محوی روی لبش نشست. نگاههای متزلزلشون رو بهخوبی میفهمید : هیچکس جرات مخالفت با تو رو نداشت، حتی اگه رئیسشون ایزانا باشه.
یکی سریع به داخل رفت، بقیه هنوز کنار ایستاده بودن، دستها روی اسلحهها، انگار آماده بودن برای هرچیزی. او اما با قدمهایی محکم و بیپروا روی پلههای مرمری کشیده می شد.
در سنگین و بزرگ پایگاه باز شد. هوای داخل بوی دود و عطر تلخ آشنا رو میداد. قلبت یه لحظه مکث کرد، اما عقب نکشیدی.
اونجا بود.
ایزانا، با موهای آشفته، سیگار نیمسوخته بین انگشتهاش، روی مبل چرمی نشسته بود. نور کمرنگ لامپهای بالای سرش روی صورت سرد و بیروحش میافتاد. وقتی صدای پاهاتو شنید، سر بلند کرد.
چشمهاش… برای لحظهای برق زد، اما سریع دوباره ماسک همیشگیش رو زد. سیگار رو توی زیرسیگاری فشار داد. دستاش توی جیب شلوار رفت.
– «باید حدس میزدم… که آروم نمیمونی.»
تو جلو رفتی، بیتفاوت به نگاه مردای اطراف. مستقیم روبهروش ایستادی. صدات آروم بود، اما مثل تیغ بُرنده:
– «این همه گل فرستادی، فکر کردی نمیام؟ ایزانا… من جوابمو باید مستقیم از خودت بگیرم، نه از گلها.»
سکوت سنگینی نشست. لبخند کجی روی لبهای اون پدیدار شد. نگاهش به تو دوخته شد، عمیق، پر از چیزی که حتی خودش نمیفهمید.
– «روباه کوچولو… تو هر بار یه قدم میای جلو، من یه قدم از خودم عقب میکشم. خطرناکترین بازیه که میتونی بکنی.»
تو خم شدی، دستت رو روی دستهی مبلش گذاشتی، اونقدر نزدیک که نفسهات به هم خورد. چشمهات برق زد.
– «پس بذار این بازی رو ببریم تا آخر. بدون فرار.»
ایزانا، برای اولین بار، نتونست نگاهتو پس بزنه
ایزانا زل زد بهت، همون نگاه یخی، ولی پشتش یه شعله خاموشنشدنی میسوخت. دندوناشو روی هم فشار داد، انگار میخواست خونسرد بمونه.
– «تو نمیفهمی… اینجا هر لحظه میتونه خونتو بریزه. اگه منو نزدیکتر کنی، هم من میسوزم هم تو.»
تو خم شدی جلوتر، اونقدر نزدیک که بوی تلخ سیگار و عطرش پر شد توی ریههات. صدات نرم بود، ولی مثل سم شیرین:
– «من سالهاست وسط خون زندگی میکنم، ایزانا. تو نمیتونی منو از چیزی بترسونی… نه وقتی خودت خطرناکتر از همهشونی.»
لبخند محوی زد، اما چشماش لرزید. دستشو مشت کرد، انگار میخواست به چیزی بکوبه، اما یهو دستش بالا رفت، قفل شد روی مچت. فشارش محکم بود، نه اونقدر که درد بیاره، ولی کافی برای اینکه قلبت محکمتر بزنه.
– «لعنت بهت… چرا هرچی بیشتر پس میزنم، بیشتر میکشیم سمت خودت؟»
تو لبخند زدی، با لجبازی شیرین:
– «چون تو نمیخوای واقعا پس بزنی. اگه میخواستی… اون شب میرفتی...»
این جمله مثل خنجر خورد وسط سینهش. نفسش برید. نگاهش افتاد به لبهات، به چشمات، بعد سریع برگشت سمت زمین.
– «من اشتباه کردم…»
تو به شدت دستشو گرفتی، فشار دادی. صدا زدی:
– «نه. تو برای اولین بار درست انتخاب کردی.»
سکوتی سنگین. نفسهاتون قاطی شده بود. هوای اتاق داغ شده بود، حتی خدمتکارهای اطراف جرات نمیکردن تکون بخورن. همهشون نگاهشون رو دزدیده بودن، انگار این صحنهای نبود که حق دیدنشو داشته باشن.
ایزانا ناگهان بلند شد. بلندتر از تو ایستاد، سرشو آورد پایین، درست جلوی صورتت. صدای بم و پرخطرش لرزید:
– «روباه کوچولو… اگه یه بار دیگه لبهامو لمس کنی… دیگه هیچوقت نمیذارم فرار کنی.»
تو بدون لحظهای مکث، سر بالا گرفتی، لبخندت عمیقتر شد.
– «کی گفت میخوام فرار کنم؟»
و درست همونجا، میان نگاههای یخزدهی مردای دور، تو سر بلند کردی، فاصله رو بستی. لبهات به لبهاش خورد، این بار نه از ضعف، نه از درد، بلکه از انتخاب.
- ۱۰.۸k
- ۰۳ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط