می نویسم قصه های آن شب پردرد را

می نویسم قصه های آن شب پردرد را

بغضهایی در دلم جامانده از یک مرد را

یک گلایه از کسی که گفت هست ، اما نبود

یک ورق از دفتری با برگهای زرد را

سطر اول خنده بودو اشتیاق و عاشقی

سطر آخر دیده بود خندیدن ِ نامرد را !!!

گفته بود تا پای جان ، جانم بمان

خود نماند ، آواره کرد این دختر شبگرد را

عاقبت این قصه هم پایان گرفت

تا رها کردم شبی دستان مردی سرد را