باز ماه رمضان آمد و بر بام فلک

/ باز ماه رمضان آمد و بر بام فلک
می زند بانگ منادی که گنهکار کجاست؟

دری را گشوده اند به وسعت دامنه اجابت!
سفره ای را گسترده اند به بی کرانگی یک دعوت عاشقانه.
سلامی را منتظر نشسته اند به نیازمندی یک بنده؛ یک عبد ضعیف؛ یک عاشقِ مسکین؛
یک من و یک توِ محتاج!
رخصت داده اند به نجیبانه ترین نگاه معصومی که پناهی جز این آستان غنی نیافته است!
رمضان دعوتی است معنوی و من و تو میهمان عرش خدایی.