╔═══════ ❖ 🌿🕋 ❖ ═══════╗

╔═══════ ❖ 🌿🕋 ❖ ═══════╗
ادامهٔ مانیفست دکترین بهرام محمدی
«اقتدارِ ملت، زوالِ خصم»
╚═══════ ❖ 🌿🕋 ❖ ═══════╝

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
وقتی پشتِ انسان به خدای زنده گرم باشد،
نه شب او را می‌شکند، نه فشار او را خالی می‌کند.
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

۲۱.
پرسیدم:
این‌همه ماندن، جان را خالی نمی‌کند؟

گفت:
پشتِ من، خدای زنده است؛
با چنین پشتیبانی،
جان خالی نمی‌شود.

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

۲۲.
گفتم:
چرا نمی‌بُری؟

گفت:
خدایی که نگه‌دارِ جهان است،
نگه‌دارِ یک بنده هم هست؛
با این یقین،
بریدن بی‌معناست.

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

۲۳.
پرسیدم:
چه چیز تو را جمع می‌کند؟

گفت:
یادِ خدا
وقتی در دل بیفتد،
پراکندگی را
می‌سوزاند.

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

۲۴.
گفتم:
ترس سراغت نمی‌آید؟

گفت:
وقتی بدانم
خدا مراقب است،
ترس،
فقط یک خیالِ ضعیف است.

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

۲۵.
پرسیدم:
این دل را چه سخت کرده است؟

گفت:
تجربه کرده‌ام؛
هرجا به خدا تکیه کردم،
سقوط نکردم.

این تجربه،
دل را
فولاد می‌کند.

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

۲۶.
گفتم:
امیدت از کجا می‌آید؟

گفت:
از خدایی که بارها
از بن‌بست نجاتم داده است؛
با این سابقه،
ناامیدی خیانت است.

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

۲۷.
پرسیدم:
این شب‌های سخت را چگونه رد می‌کنی؟

گفت:
هر شب را تحویلِ خدایی می‌دهم
که صبح را خلق می‌کند؛
این‌طور،
شب مرا
نمی‌شکند.

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

۲۸.
گفتم:
چه نیرویی تو را دوباره به خیابان برمی‌گرداند؟

گفت:
این باور که خدا،
بی‌حرکتِ ما،
صحنه را عوض نمی‌کند؛
پس باید
قدم برداشت.

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

۲۹.
پرسیدم:
چه چیز تو را آرام نگه می‌دارد؟

گفت:
این یقین که
هیچ قدمی برای خدا،
گم نمی‌شود.

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

۳۰.
گفتم:
وقتی همه‌چیز تیره است، چگونه می‌ایستی؟

گفت:
به خدایی فکر می‌کنم
که بارها
از دلِ تاریکی،
راه باز کرده است.

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

╔═══════ ❖ ✨ ❖ ═══════╗
آن‌که خدا را پشتیبان خود بداند،
در تاریکی هم راه را گم نمی‌کند.
╚═══════ ❖ ✨ ❖ ═══════╝

این ایستادن، فقط ماندن نیست؛
یعنی دل را به خدا سپردن،
شب را به صبح رساندن،
و قدم را برای حقیقت برداشتن.

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

✍️ به قلم: بهرام محمدی DBA
📎 @bmlimit
🇮🇷 اقتدار ملت، زوال خصم