به درگاه کسی درصف انتظار وشاهددورانیم،که خودسکوت کرده است

به درگاه کسی درصف انتظار وشاهددورانیم،که خودسکوت کرده است این بازی زبانی بین «چاه» و «جاه» است تابه تکامل برسیم گاهی ما به «جاه» و مقام را به افتخار می‌شناسیم، امادر باطن می‌تونه فرد رو تو «چاه» بندازه یه سرنگونیِ تدریجی باشد زمان سخن میگویدمعکوس..

دنیا،آسمان است قانون خداحاکم برجهان است وبرعکس میفهمیم،چیزی که ظاهراًچاه و پستی به نظر میاد،شاید حاوی حکمتی باشه که ما نمی‌بینیم.این دوگانگی‌ای راست وچپ،خیر و شر،ندامت و شادی خیلی یادآور اینه که ذهن ما عادت کرده به قطب‌بندی‌های ساده،اماحقیقت فراتراست