🔺ستارخان در خاطراتش می گوید:

🔺ستارخان در خاطراتش می گوید:
من (در روزهای جنگ) هیچ وقت گریه نکردم، چون اگر گریه می کردم آذربایجان شکست می‌خورد و اگر آذربایجان شکست می‌خورد ایران شکست می‌خورد.

📍اما یک بار گریستم و آن، زمانی بود که ۹ماه در محاصره بودیم, بدون آب و بدون غذا...وقتی از قرارگاه آمدم بیرون، مادری را دیدم با کودکی در بغل، کودک از فرط گرسنگی به سمت بوته علفی رفت و به‌دلیل ضعف شدید بوته را با خاک ریشه می‌خورد.

با خودم گفتم الان مادر کودک مرا ناسزا می‌دهد و می‌گوید: لعنت به ستارخان! اما مادر، فرزند را در آغوش گرفت و گفت: «اشکالی ندارد فرزندم، خاک می‌خوریم، اما خاک (به دشمن) نمی‌دهیم.» آنجا بود که اشک از چشمانم سرازیر شد!

‌