این یک مصیبت است(نبودی و زیستم)

این یک مصیبت است(نبودی و زیستم)

تنها برای عـرض ارادت گریستم

سجاده پهن کردم و... در اوج گریه ها

دراشتیاق جنت و حور و پریستم

پای رکاب خود، طلب مرد می کنی

بی پرده گویمت که نبودم ... که نیستم...

ای خاک بر سرم، به خدا ورشکسته ام

دیگر توان نمانده که بر پا بایستم

درالتهاب برزخِ وهم و جنون خویش

درحیرتم چگونه ... کجا .... یا که کیستم ؟

هر رفت و آمد نفسم داد می‌زند . . .

عادت شده است غیبتتان چون که زیستم