خدا پس از آفرینش مرد یه نگاهی بهش کرد و گفت : نه ... خیلی

خدا پس از آفرینش مرد یه نگاهی بهش کرد و گفت : نه ... خیلی تنهاس ،

می تونه قدرت داشته باشه اما تنهاس ،

می تونه اندیشه داشته باشه اما تنهاس ،

می تونه یه حامی باشه اما تنهاس ،

می تونه قهرمان باشه اما تنهاس ،

می تونه آدم خوبی باشه اما تنهاس ،

می تونه ، می تونه... اما... تنهاس ، تنهاس.


کم کم خدا احساس کرد مرد انقدر تنهاس که نمی تونه ...

و به خاطر تنهایی نا امید و ناتوان شده ، قدرت و اندیشه شو از دست داده ...

خدا فهمید اون کامل نیست. خدا احساس کرد آفرنیش ناقصه ...

پس دست به کار شد و زن و خلق کرد تا به مرد توان بده ،

زن با مهربونی و ایثار کنار مرد نشست بهش گفت تو می تونی من هواتو دارم .

بهش گفت تو قهرمان منی و مرد انگیزه پیدا کرد ،

بهش گفت بیا به اندیشه هامون بال و پر بدیم و مرد به بالندگی رسید .

زن نوازشش کرد و بهش گفت ما با همیم و تو تنها نیستی.

و اینطوری بود که زن شد انگیزه هستی...