تن مجروحو رگبار پیاپی

تنِ  مجروح   و   رگبارِ    پیاپی؟
مزن بر پیکرم خود گشته ام  دی
زمستانم    به   هنگامِ      بهاران
کشیده سوزه ام  بر سوزه ی  نی
به  تن دردِ  تو  را بر سینه دارم
به فرمانِ  تو و گوئی  مرا کی؟
بترس   از   ناله های     بی امانم
خروشان گر شوم گردم خود جی
ز  بُن  می افکنم  بود  و  نبودت
چه بیهوده کنی بس کوره رَه طی