.

.
.
نازنین، در حالی که دستش را دور شانه‌ی سینا حلقه کرده، به پارسا نگاه می‌کند. نگاهِ نازنین، نگاهِ کسی است که برای آزادی‌اش جنگیده و حالا می‌داند که این «سکوت»، تنها راهِ حفظِ همان آزادی است. او با نگاهش به پارسا می‌گوید: *«باید بگذریم... باید بپذیریم... چون اگه بفهمن، همه‌ی چیزهایی که برای خودمون ساختیم، دود میشه میره هوا))*