*آغاز هدایت راهب مسیحے

*آغاز هدایت راهب مسیحے

همانطور ڪہ ذڪر شد، سر مبارڪ امام حسین، بہ همراہ ڪاروان اسراء، منزلگاہ هاے مختلفے را طے مے ڪند تا اینڪہ سرانجام بہ عبادتگاہ و دیر راهب مسیحے وارد میشوند. آغاز هدایت و اعجاز دیگرے از سر مبارڪ امام حسین، فرا مے رسد. راهب، ڪنجڪاو میشود.

وفی ذلِکَ المَنزِلِ دَیرٌ فیهِ راهِبٌ، فَأَخرَجُوا الرَّأسَ عَلی‏ عادَتِهِم، ووَضَعوهُ عَلَی الرُّمحِ، وحَرَسَهُ الحَرَسُ عَلی‏ عادَتِهِ، وأسنَدُوا الرُّمحَ إلَی الدَّیر.

  آنان، در یکی از منزل‏ها کہ دِیْر راهبی در آن بود، فرود آمدند و سر را مطابق روش خود، بیرون آوردند و آن را بر سرِ نیزہ کردند و نگهبانان، مطابق شیوہ خود، از آن نگهبانی کردند و نیزہ را بہ دِیر، تکیہ دادند.

در نیمہ هاے شب، حادثہ اے شگرف و عجیب، توجہ راهب را بہ سمت سپاہ ابن زیاد و یزید، جلب مے ڪند. آن حادثہ چیست؟؛ منابع تاریخے اهل سنت و شیعہ، چنین مے نویسند:

فَلَمّا کانَ فی نِصفِ اللَّیلِ رَأَی الرّاهِبُ نوراً مِن مَکانِ الرَّأسِ إلی‏ عَنانِ السَّماءِ، فَأَشرَفَ عَلَی القَومِ، وقالَ: مَن أنتُم؟ قالوا: نَحنُ أصحابُ ابنِ زِیادٍ. قالَ: وهذا رَأسُ مَن؟ قالوا: رَأسُ الحُسَینِ بنِ عَلِیِّ بنِ أبی طالِبٍ، ابنِ فاطِمَةَ بِنتِ رَسولِ اللَّهِ صلی اللہ علیہ و آلہ. قالَ: نَبِیُّکُم؟ قالوا: نَعَم. قالَ: بِئسَ القَومُ أنتُم، لَو کانَ لِلمَسیحِ وَلَدٌ لَأَسکَنّاهُ أحداقَنا.
 نیمہ شب، راهب، نوری از جایگاهِ سر مبارڪ امام حسین، تا دوردستِ آسمان دید. از بالای دِیر بہ آن قوم، رو کرد و گفت: شما کیستید؟ گفتند: ما یاران ابن زیاد هستیم. راهب گفت: این، سرِ کیست؟ گفتند: سرِ حسین بن علی بن ابی طالب، پسر فاطمہ، دختر پیامبر خدا صلی اللہ علیہ و آلہ. راهب مسیحے، گفت: پیامبرتان؟! گفتند: آری. راهب گفت: قوم بدی هستید! اگر مسیح علیہ السلام، فرزندی داشت، او را بر بالای چشمانمان جای میدادیم.