خُـدا جوُنَم؟

خُـدا جوُنَم؟
من بِدَرَکــــ
بِذا خوشبَخت شـﮧ... بِذا روُزاش رَنگـﮯ شَن... بِذا لَبِش خَندوُن شـﮧ...
تو کـﮧ میدوُنـﮯ وَقتـﮯ میخَنده، چِقَد خوشگِل میشـﮧ... بِخَندوُنِـش... غُصّـﮧ هاشو اَزَش بِگیر... مَرگِ مَن بِگیر...
بِذا صُبح کـﮧ اَز خواب بیدار میشـﮧ، زِندِگـﮯ واسَش قَشَنگ باشـﮧ...
بِذا شَب کـﮧ میخوابـﮧ، شُکرِت کُنـﮧ، بِخاطِرِ خوشبَختیاش...
مُواظِبِش باشیا...
هَر وَقت دِلِش گِرِفت بَغَلِش کُن، اَز خُدا بوُدَنِت کَم نِمیشـﮧ...
کار ﮮ کُن تا خِیلـﮯ ـا حَسرَتِ زِندِگیش رو بُخورَن...
این یِکـﮯ رو حَتماً یادِت باشـﮧ... اینقَد باهاش خوُبـــ باش تا هیچوَقت بِهِت شَکـــ نَکُنـﮧ... تا هیچوَقت فِکر نَکُنـﮧ که نیستـﮯ...
خُدا جوُنَم دیگـﮧ سِفارِش نِمیکُنمــا، فَقَطـ جوُنِ تو وُ جوُنِ اوُن...
آخـﮧ اوُن تَموُمِ زِندِگـﮯ مَنـﮧ...
مَن دوُست داشَتن وُ دِلتَنگـﮯ رو با اوُن یاد گِرِفتَم
پَس خِیـلــــــﮯ مُواظِبِـش باش