---
---
پارت ۳۰ – فصل اول فیک «درون تاریکی، نام او»
(ژانر: مافیایی، عاشقانه، درام، کمی اسمات / شخصیت‌ها: جونگ‌کوک، اَت، یونهو، سوآ)
---
[شب – باغ پشتی عمارت جونگ‌کوک]
نور چراغ‌های مخفی بین درختا، تصویر ات رو روی برف کم‌جان شب انداخته بود. با پالتوی مشکی‌ای که جونگ‌کوک براش فرستاده بود، با موهای باز و چشمای خیره‌شده به آسمون، چیزی از یه جنگجو کم نداشت.
صدای قدم‌هاش از پشت شنیده شد.
جونگ‌کوک به‌آرومی نزدیک شد. توی دستش دو لیوان چای داغ بود.
«هوا سرده، فکر کردم شاید این بهت گرما بده.»
ات برگشت، لبخند محوی زد.
«سردی هوا کمتر اذیتم می‌کنه، وقتی کنار تو باشم.»
کوک کنار اون ایستاد. نگاهش به آسمون بود، اما فکرش کنار قلب ات می‌چرخید.
«می‌خوای از این راه برگردی، ات؟ می‌تونی... فقط بگی نه و همه‌چی تموم شه. می‌فرستمت یه جای امن، بدون هیچ خطری.»
ات به آرومی گفت:
«من انتخاب کردم. از همون لحظه‌ای که چشمام رو توی اون زیرزمین باز کردم و دیدمت. حالا دیگه فقط زندگی‌مو پس نمی‌خوام... انتقام پدرمو هم می‌خوام.»
کوک نفس عمیقی کشید. لیوان‌ها رو روی نیمکت گذاشت و رو به روی ات ایستاد.
«پس اجازه بده من کنارت باشم… تا آخر. حتی اگه راهت پر از خون باشه.»
چشماشون تو هم قفل شد. نزدیک‌تر شدن. فاصله بین‌شون کم و کمتر شد.
ات دستش رو روی سینه‌ی کوک گذاشت، درست روی قلبش.
«قول بده اگه یه روز... من خودم هم گم شدم، تو منو به یادم بیاری.»
کوک سرش رو نزدیک برد، لب‌هاش کنار گوشش زمزمه کرد:
«قول می‌دم، ات. حتی اگه همه‌چی از بین بره… من تو رو یادم نمی‌ره.»
و اون شب، زیر آسمون یخ‌زده‌ی سئول، برای اولین‌بار لب‌هاشون همو لمس کرد. بوسه‌ای آروم… اما پر از آتش.
---
پارت ۳۰ – فصل اول فیک «درون تاریکی، نام او»
(ژانر: مافیایی، عاشقانه، درام، کمی اسمات / شخصیت‌ها: جونگ‌کوک، اَت، یونهو، سوآ)
---
[شب – باغ پشتی عمارت جونگ‌کوک]
نور چراغ‌های مخفی بین درختا، تصویر ات رو روی برف کم‌جان شب انداخته بود. با پالتوی مشکی‌ای که جونگ‌کوک براش فرستاده بود، با موهای باز و چشمای خیره‌شده به آسمون، چیزی از یه جنگجو کم نداشت.
صدای قدم‌هاش از پشت شنیده شد.
جونگ‌کوک به‌آرومی نزدیک شد. توی دستش دو لیوان چای داغ بود.
«هوا سرده، فکر کردم شاید این بهت گرما بده.»
ات برگشت، لبخند محوی زد.
«سردی هوا کمتر اذیتم می‌کنه، وقتی کنار تو باشم.»
کوک کنار اون ایستاد. نگاهش به آسمون بود، اما فکرش کنار قلب ات می‌چرخید.
«می‌خوای از این راه برگردی، ات؟ می‌تونی... فقط بگی نه و همه‌چی تموم شه. می‌فرستمت یه جای امن، بدون هیچ خطری.»
ات به آرومی گفت:
«من انتخاب کردم. از همون لحظه‌ای که چشمام رو توی اون زیرزمین باز کردم و دیدمت. حالا دیگه فقط زندگی‌مو پس نمی‌خوام... انتقام پدرمو هم می‌خوام.»
کوک نفس عمیقی کشید. لیوان‌ها رو روی نیمکت گذاشت و رو به روی ات ایستاد.
«پس اجازه بده من کنارت باشم… تا آخر. حتی اگه راهت پر از خون باشه.»
چشماشون تو هم قفل شد. نزدیک‌تر شدن. فاصله بین‌شون کم و کمتر شد.
ات دستش رو روی سینه‌ی کوک گذاشت، درست روی قلبش.
«قول بده اگه یه روز... من خودم هم گم شدم، تو منو به یادم بیاری.»
کوک سرش رو نزدیک برد، لب‌هاش کنار گوشش زمزمه کرد:
«قول می‌دم، ات. حتی اگه همه‌چی از بین بره… من تو رو یادم نمی‌ره.»
و اون شب، زیر آسمون یخ‌زده‌ی سئول، برای اولین‌بار لب‌هاشون همو لمس کرد. بوسه‌ای آروم… اما پر از آتش.
---
- ۱۱.۲k
- ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
