بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت اول : رنج
اگر در رنجی، به رنج احترام بگذار. احترام به رنج، مشاهده فهیمانه آن است. چه این رنج است که تو را به آگاهی می رساند. باعث جهش به دگر سوی می شود. باعث می شود تا به جستجوی رهایی بر آیی.
اگر رنج نباشد نه آگاهی شکوفا می شود و نه رهایی گل می دهد. این معنا و مفهوم باطنی - لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِي كَبَدٍ -همانا ما انسان را در رنج و زحمت آفریدیم.( سوره بلد آیه 4)
آیه می گوید ما انسان را در رنج آفریدیم. و چه خوب! درست است؛ زیرا رنج، محرک رهایی است. هدایتگری است که مسیر خلاصی را نشان می دهد.
اگر بدن تو درد نکند، اگر با درد بیگانه باشی، هیچگاه به طبيب مراجعه نخواهی کرد.و هر بیماری تو را درخفا ازپای در خواهد آورد.رنج، یک هشدار فهيمانه است. سالکان همواره به آن سلام می کنند. تمام انسانهایی که آنها را بزرگ می شماری و می ستایی شان، در رنج بوده اند.
مزه اش را نوش کرده اند. کسی بدون رنج،به رهایی دست نیافته است. هر رنجی مسیر درست را به تو نشان می دهد. به موقع می آید. این نکته را عميقا بفهم. و چون جاهلان نگو که چرا رنج است.
دانه تا زیر خاک نرود شکوفا نمی شود، رنج که نباشد تو هیچ گاه هشیار نمی شوی. بیدار نمی گردی. به آگاهی و آزادی نائل نمی شوی. چون تکه سنگی در بیابان میخوابی. خوابی سنگین و ابدی.
ای دوست تو با بی حرمتی به رنج از دستش خلاص نمی شوی. با نگاه آگاهانه به رنج است که از آن رها می گردی.هر رنجی درس خود را دارد. درسش را بگیر، خودش زایل می شود. کاش این نکته را می گرفتی.
سالکان فهیمی که به اساتید بزرگ رجوع می کنند این نکته را می دانند.می دانند که آن اساتید، به انواع ترفندها و حیل، رنج شان می دهند تا از درون تهييج شوند و قوای خود را در راه رهایی و آگاهی بکار بندند. اساتید راستین، مفت خور بار نمی آورند. آنها سالکانی سختی کشیده و رها شده از رنج تربیت می کنند. چه نیک می دانند که این ثمر در زمین رنج به بار می نشیند.نخود در دیگ باید بجوشد تا خوردنی شود و نان باید به تنور رود تا دلپذیرگردد.به ثمر نشستن، بی رنج امکانپذیر نیست. تاکوره سوزان نباشد از هیچ کیمیاگری کاری بر نمی آید.(ادامه دارد...)