ارزش خاک به آدمهایش است،به آدمهایی که برایش از جان گذشته

ارزش خاک به آدمهایش است،به آدمهایی که برایش از جان گذشته اند،به آدمهایی که برایش از نام و نان گذشته اند،به آدمهایی که به آن خاک اعتبار و آبرو بخشیده اند.فرقی هم نمیکند این آدمها کجای تاریخ ایستاده باشند یکیشان میشود فردوسی و زن و زندگی را به عشق زبان مادری پاک میبازد،یکیشان میشود ستار خان و به قیام در برابر ظلم قد علم میکند و یکی.... اینها فرزندان این خاک و بلکه آبروی این آب و خاکند،از فردوسی تا فرخی یزدی از ابومسلم خراسانی تا جهان آرای خوزستانی عزت و آبروی این خاکند.برای من گذشته از شخصیت ستودنی استادی چون محمد رضا شجریان که آراسته به هنر انسانیت و مردمیست،شجریان اسطوره ی یک معنا،یک هنر و یک ساحت بسیار ارجمند است که موسیقی اش می نامیم.معنایی که اگر نبود موسیقی امروز این شرف را نداشت که آیینه ی درد و عشق و امید این مردم باشد. در نخستین روز ماه عبادت و دعا که از کودکی به نوای آسمانی ربنایش خو گرفته ایم،ضمن آرزوی آسمانی شدن دلهای دوست و دشمن،غریب و آشنا،غنی و فقیر،برای استاد محمدرضا شجریان آرزویی جز سلامت و دوام عمر و برافراشتگی همیشگی بانگ با فر و فرهنگش ندارم که عزتش ثمره ی یک عمر است و نه بادآورد دیروز و پریروزها و به هر باد و بورانی نیابد گزند که این شکوه دیرپا و این کاخ بلند بالای شعر و موسیقی تا با مردم است و از مردم ویرانی نمی پذیرد