بیچاره پاییز دستش نمک ندارد…

بیچاره پاییز دستش نمک ندارد…
این همه باران به آدم ها میبخشد
اما همین آدم ها تهمت ناروای خزان را به او میزنند
.خودمانیم …
تقصیر خودش است ….
بلد نیست مثل بهار خودگیر باشد …
تا شب عیدی زیرلفظی بگیردو با هزار ناز و کرشمه سال تحویلی را هدیه دهد …
سیاست تابستان را هم ندارد
که در ظاهر با آدمها گرم و صمیمی باشد
ولی از پشت خنجری سوزناک بزند.
بیچاره …..
بخت و اقبال زمستان هم نصیبش نشده که با تمام سردی و بی تفاوتیش این همه خواهان داشته باشد .
او پاییز است روراست و بخشنده…
ساده دل فکر میکنداگر تمام داشته هایش را زیر پای آدمها بریزد …
روزی…
جایی…
لحظه ای از خوبیهایش یاد میکنند.
خبر ندارد آدم ها رو راست بودن و بخشنده بودنش را به پای محبتش نمیگذارند..
عادت ادمها همین است ..
یکی به این پاییز بگوید …
آدمها یادشان میرود که تو رسم عاشقی را یادشان داده ای …
دست در دست معشوقه ای دیگر پا بر روی برگهایت میگذارند و میگذرند
تنها یادگاری که برایت میماند..
صدای خش خش برگهای توبعد از رفتن آنهاست
تو میمانی با تنی عریان
تنها به رفتنشان نگاه میکنی..
خستگی عاشقی در تنت میماند………