گلایه عادت چشمان خیس و بارانیست

گلایه عادت چشمان خیس و بارانیست
دلم گرفته تر از ابرهای طوفانیست
چقدر ساده دل از خانه ی دلم کَندی
چقدر خاطره در کُنج خانه زندانیست
همیشه عمر خوشی ها و خنده ها کوتاه
و گریه پشت مسافر چقدر طولانیست
حکایت منو تو، بازگشت، کور شدن
شبیه یوسف مصری ومرد کنعانیست
بهار دلخوشی ام روی دامنت جا ماند
تکان ندادی و رفتی دلم زمستانیست
کنار جاده ی غربت غریبه ای می گفت
به هر کجا بروم آخرش پشیمانیست