هنوز هم تلخ می نویسم ؛

هنوز هم تلخ می نویسم ؛
به گمانم هنوز هم تلخم !
براستی چرا اینگونه شده ام ؟
وقتی تنها می شوم
حرفم نمی آید، افکارم جمع نمی شود
آشفته می شوم، نگران
راحت بگویم
تلخ می شوم
مثل قهوه ی تلخی که با یک لیوان شکر هم قابل خوردن نیست!
می گفت چقدر در کنارت آرامش دارم
دلم برای در کنار تو بودن تنگ شده !
برویم و تا چندی دور شویم از هیاهوی این شهر
خوش بگذرانیم
بخندی تا من هم کمی بخندم ...!


می دانی از وقتی که رفتی نخندیدم

امشب می نشینم و به حرفهایت فکر می کنم

باورم نمی شود همه ی اینها را خطاب به من زده باشد

چه متغیر شده ام این روزها
وقتی تنهایم عجیب احساس دوگانگی می کنم
کاش هرگز تنها نبودم
براستی چرا اینگونه شده ام ؟
چه بد که تلخ می نویسم
چه اشتباه بزرگی است تلخ کردن زندگی خود برای کسی که
در دوری ما شیرین ترین لحظات زندگیش را سپری میکند....