چرا نمیبری راحتم کنی ازاین زندگی

چرا نمیبری راحتم کنی ازاین زندگی؟
خسته شدم دیگه..
بریدم...
اخه مگه من ادم نیستم؟
پس چرامث بقیه نیسم ؟
چرابراهیچکس اهمیت ندارم؟
چرااونایی ک دوسم داشتن همه رهام کردن؟
کاراشتباهم چیه؟
چراکسی حتی ی خوبی ساده ام ازما نمی پرسه؟
یعنی ارزش اینوهم ندارم ک ی کلام دهان واکنن بهم بگن سلام؟
یااینکه اسممو صدابزنن؟
دلم تنگه برااون سلامای بی وقفه الکی...
دلم تنگه برا اون اسم صدازدنای عاشقانه ...
دلم تنگه برا زندگی قدیمی...
انگار آخر خطه مرگ منم فرا رسیدع...
به امید مرگی ک دیدن داره..
به امید مرگی ک ارزوووی هزاران ادمه.
نمیدونم کجان اون کسایی ک زمانی این حرفارو میزدم تا منت کشی نمیکردم باهام حرف نمیزدن...؟
اما میدونم همه اونا هرچی میگمو میخونن اما دریغ ...
خوشحالم ،خوشحالم ازاینکه فکرمیکنم بعد مرگم همون ادمای ک براشون ارزش داشتمو الان ندارم حتی اندازه ی نقطه به خاکم سرمیزنن حتی شده ی بار....
واونجاس ک زندگی من دوباره بهم برمیگرده ودوس دارم زندگی کنم...
امازیرخاک ...
چون ارزش زیرخاک بودن بهتراززندگی توی این دنیای لعنتی ک براهیچکس اهمیت نداری... ):