کفش هایی نسبتاً ساده، دکمه ی پیراهنم آزاد

کفش هایی نسبتاً ساده، دکمه ی پیراهنم آزاد

در خیابان های بالا شهر،این تفکر مملو از فریاد

کودکان را شعر باید گفت،در خیابان فقر ممنوع است

عاشقان آهسته هم بازی،انتهای کوچه ی بن بست

در خیالم هم قدم بودم،با تو از تجریش تا دربند

ناگهان یک بوق ناهنجار،من به بیداری دهد پیوند

کوله ای بر دوش و دانشجو،ناله های چاووشی در سر

این پیاده مات و سرگردان، عاشقی از پیش عاشق تر

دیده ها را پاک باید داشت، عینکم با شال تو خوب است

من تو را دعوت به یک بازی، انتهای کوچه ی بن بست

شاید از آن گوشی خاموش،یک قرار سبز روزی داشت

میشود با خنده ات گاهی،نو بهاری در زمستان کاشت

کفشهایم نسبتاً ساده،با قدم های کج و گیجم

من به دور وقت دلتنگی، ساعت و تقویم میپیچم