{% if state.amp %} {% else %} {% endif %}

آدمی هر اندازه قوی و

آدمی هر اندازه قوی و
تمام فن های دنیا را حریف باشد.
باز دلش طلب می کند کَسی باشد
که او را از دنیای بیرون ببیند.
آن کَس که با تمام زوایای قلبش،
کنار روزهای تلخ و شیرینش باشد.
چشمانش در هم بریزد
از غمی که هر از گاهی
به جان روزهایش می افتد.
آدمی زنده به کسی است
که تمام آنچه در مخیله اش می گذرد
و دلش را به تپش وامی دارد، بفهمد
آه... تو چه می دانی

عزیزِ دنیای کسی بودن، چه حالیست!💜🩷



#مرضیه_جانم
#دوستت_دارم
دیدگاه ها (۶)

مگر نمي‌گويند که هر آدمييک بار عاشق می‌شود ؟پس چرا هر صبح که...

بهترین شعرے که خواندم بے گمان چشمان توست  آنچه مستم میکند در...

میتسوری در حالی که بندِ کوله‌پشتی‌اش را در دست گرفته بود، با...

جونگکوک مثل یک شکار محبوس با قدم‌های تند و عصبی طول و عرض ات...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط