گفت چیز عمیقی به من بگو

گفت: چیز عمیقی به من بگو
گفتم: سکوت را یاد گرفته‌ام
درست در اوج طوفانِ حرف‌های نخوانده

با همان ها می‌خندم
که تیغِ خنده‌هایشان
پوستِ روحم را می‌کَند
چون می‌دانم
عمیق‌ترین دریاها
همیشه
در آرام‌ترین نگاه‌ها پنهان‌اند...

و من
اسبابی‌بازیِ غرور نیستم
که با هر باد
به صدا درآیم
بلکه درختی‌ام
که ریشه‌هایش
حتی به تلخ‌ترین حقیقت‌ها
آب می‌دهد...