«سائل» (فقیر) از نظر عرفانی کسی است که به کمال مطلوب نائل

«سائل» (فقیر) از نظر عرفانی کسی است که به کمال مطلوب نائل گشته و از حُبّ دنیا در وجود او اثر نباشد و به مقام شامخ سلم نفس رسیده باشد. «فقیر» یعنی سالکی که در مقابل عظمت حق تعالی خود را گدا و بی چیز می یابد و آمادگی دارد تا هر سخنی و رنجی را در راه حق تحمل کنند.

در عرفان نظری "فقر" به این معناست که سالک ، خود و همه موجودات هستی را عین تعلق و وابستگی به حق بداند همچنین خداوند را وجود مستقل و دیگر موجودات را سایه ا ی ازآن وجود حقیقی تلقی کند.


حلقه ای دیدم همه سر مست «فقر»

بس بدیدم «نقش» ها در نور «فقر»




به نقل از:
-رسالۀ قشریه، ص. 36
-هجویری، ص 311
-فتوحات مَکّیه، ج. 2 ص. 512
- مصباح الهدایه، ص. 426