دوستی زیادیه برای کسی که عاشقه...
برگهای خشک پاییز، آرام روی نیمکت افتاده بودند. او نشسته بود؛ همانجا کنار کسی که سالها نامش را با لبخند صدا کرده بود، بیآنکه هرگز بگوید چه در دل دارد.
نسیم، موهایش را بازی میداد و خندهی او، مثل آفتاب لای درختها میدرخشید.
چقدر این خنده را بلد بود...
چقدر خوب وانمود کرده بود چیزی جز آن نمیخواهد...
او گفت:
"تو بهترین دوستی هستی که داشتم..."
و زمان برایش ایستاد.
دوستی؟
کلمهای آشنا، اما زخمزنندهتر از هر طعنهای.
نفسش در سینه گره خورد. لبهایش لرزیدند. قلبش فریاد میزد، اما صدایش به نجوا تبدیل شد.
با نگاهی آرام، اما پر از طوفان درون، چشم دوخت به صورت آشنای مقابلهاش.
"من نمیخواهم دوستت باشم..."
باد، مکث کرد. برگها، افتادن را فراموش کردند.
"من میخواهم معشوقهات باشم..."
و صدایش، آرام شکست؛
"دوستی زیادیست، برای کسی که عاشق است."
سکوت میانشان قد کشید. نه از جنس فاصله، بلکه از جنس حقیقتی که بالاخره سر باز کرده بود.
و او نمیدانست…
که این اعتراف، آغاز یک معجزه خواهد بود
یا پایان یک خیالِ بیسرانجام.
به قلم زویی★
نسیم، موهایش را بازی میداد و خندهی او، مثل آفتاب لای درختها میدرخشید.
چقدر این خنده را بلد بود...
چقدر خوب وانمود کرده بود چیزی جز آن نمیخواهد...
او گفت:
"تو بهترین دوستی هستی که داشتم..."
و زمان برایش ایستاد.
دوستی؟
کلمهای آشنا، اما زخمزنندهتر از هر طعنهای.
نفسش در سینه گره خورد. لبهایش لرزیدند. قلبش فریاد میزد، اما صدایش به نجوا تبدیل شد.
با نگاهی آرام، اما پر از طوفان درون، چشم دوخت به صورت آشنای مقابلهاش.
"من نمیخواهم دوستت باشم..."
باد، مکث کرد. برگها، افتادن را فراموش کردند.
"من میخواهم معشوقهات باشم..."
و صدایش، آرام شکست؛
"دوستی زیادیست، برای کسی که عاشق است."
سکوت میانشان قد کشید. نه از جنس فاصله، بلکه از جنس حقیقتی که بالاخره سر باز کرده بود.
و او نمیدانست…
که این اعتراف، آغاز یک معجزه خواهد بود
یا پایان یک خیالِ بیسرانجام.
به قلم زویی★
- ۲.۰k
- ۱۸ خرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط