دروازه  مبندید  که من پشتِ  درم     

دروازه  مبندید  که من پشتِ  درم     
جامانده ی  پروازم  و شمعِ  سحرم    
تن  پاره   بغل   گرفته  در حیرانی
گویا  که  از این  عالمیان بی خبرم        
گرما  زده   بر  غروبِ    پُر   تنهایم
شبهای  دگر  شمیمِ   شوقِ   شررم            
بر پیله ی   مستور   و دلِ  ویرانی       
ویرانِ   بلا   کنارِ    کوهِ      گُهرم          
مستِ خود و دل بودم و پروازِ گران     
بیخود  ز خود  و کلیدِ  باغِ   شجرم