گل پرپر، بیا مادر ، سرم و بذار رو زانوت

گل پرپر، بیا مادر ، سرم و بذار رو زانوت

بیا اما ، جون بابا ، دستت و نگیر به پهلوت

من به آرزوم رسیدم،  به سوی تو پر کشیدم

من همون جا جون دادم که ، چادر خاکیت و دیدم

من که تنها، بین غمها، هی غم و غصه می خوردم

زهر کینه ،  تو مدینه ،  اگرم نبود  می مردم

این برام شد یه معما ، که چرا تو اوج غمها

تو همش به من میگفتی : نگی از کوچه به بابا

کردم از غم، ناله هر دم، دوست و دشمن شررم  زد

خنده های قاتل تو ، صد تا زخم بر جگرم زد

گوشه ی غریبی شد جام ، کشیدن سجاده از پام

پیش چشمم روی منبر،  ناسزا گفتن به بابام

اگه اون روز، روز پر سوز، یکمی بودم بزرگتر

توی کوچه ،  میشدم من ،  سپر تن تو مادر

میمیرم روزی هزار بار،  وقتی یادم میاد ای یار

بی هوا زد تو رو دشمن ، با صورت ......