ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﯽ ﺁﻏﺎﺯ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻥ ﻣﯽﮐﻨﯽ،

ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﯽ ﺁﻏﺎﺯ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻥ ﻣﯽﮐﻨﯽ،
ﺍﮔﺮ ﺳﻔﺮ ﻧﮑﻨﯽ،
ﺍﮔﺮ ﮐﺘﺎب ﻧﺨﻮﺍﻧﯽ،
ﺍﮔﺮ ﺑﻪ صدای ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮔﻮﺵ ﻧﺪﻫﯽ،
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺕ ﻗﺪﺭﺩﺍﻧﯽ ﻧﮑﻨﯽ.

ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﯽ ﺁﻏﺎﺯ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻥ ﻣﯽﮐﻨﯽ،
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺩﻩﯼ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺷﻮﯼ،
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺍﺯ ﯾﮏ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺮﺍﺭﯼ ﺑﺮﻭی،
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﻣﺮّﮔﯽ ﺭﺍ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﺪﻫﯽ،
ﺍﮔﺮ ﺭﻧﮓﻫﺎﯼ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﻪ ﺗﻦ ﻧﮑﻨﯽ،
ﯾﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﺎﺷﻨﺎﺱ ﺻﺤﺒﺖ ﻧﮑﻨﯽ.

ﺗﻮ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﯽ ﺁﻏﺎﺯ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻥ ﻣﯽﮐﻨﯽ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺷﻮﺭ ﻭ ﺣﺮﺍﺭﺕ،
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺳﺮﮐﺶ،
ﻭ ﺍﺯ ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺭﺧﺸﺶ ﻭﺍﻣﯽﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺿﺮﺑﺎﻥ ﻗﻠﺒﺖ ﺭﺍ ﺗﻨﺪﺗﺮ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ،
ﺩﻭﺭﯼ ﮐﻨﯽ.

ﺗﻮ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﯽ ﺁﻏﺎﺯ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻥ می‌کنی
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺩﺭ ﻧﺎﻣﻄﻤﺌﻦ ﺧﻄﺮ ﻧﮑﻨﯽ،
ﺍﮔﺮ ﻭﺭﺍﯼ ﺭﻭﯾﺎﻫﺎ ﻧﺮﻭﯼ،
ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺕ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﺪﻫﯽ که
ﺣﺪﺍﻗﻞ ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻧﺪﮔﯽﺍﺕ
ﻭﺭﺍﯼ ﻣﺼﻠﺤﺖﺍﻧﺪﯾﺸﯽ ﺑﺮﻭﯼ.

ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﻦ!
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺨﺎﻃﺮﻩ ﮐﻦ!
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﺎﺭﯼ ﮐﻦ!
ﻧﮕﺬﺍﺭ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﯽ ﺑﻤﯿﺮﯼ!
ﺷﺎﺩﯼ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻦ!

ﺷﻌﺮی ﺍﺯ ﭘﺎﺑﻠﻮ ﻧﺮﻭﺩﺍ
ﺗﺮﺟﻤﻪ‌ی ﺍﺣﻤﺪ ﺷﺎﻣﻠﻮ