گاه می رویم تا برسیم،

گاه می رویم تا برسیم،

کجایش را نمی دانیم،

فقط می رویم تا برسیم

بیخبر از آنکه همیشه رفتن راه رسیدن نیست...

گاه برای رسیدن باید نرفت، باید
ایستاد و نگریست، باید دید.

شاید رسیده ای و ادامه دادن فقط دورت می کند،

باید ایستاد و نگریست به مسیر طی شده، گاه رسیده ای و نمی دانی،

و گاه در ابتدای راهی و گمان می کنی رسیده ای،

مهم رسیدن نیست، مهم آغاز است.

حواست باشد در تلاشها و دویدن های روزمره از لذت درک زیبایی‌های مسیر غافل نشوی.

گاهی درنگ کن، به آسمان نگاه کن، از باران لذت ببر، عطر وجود عزیزترین‌های زندگیت را استشمام کن...

گاهی رسیدن همین توقف‌های گاه و بیگاه است...