نمیتوان حتی تصورکردکه مردم سیل زده ی کشورمان این روزها و

نمیتوان حتی تصورکردکه مردم سیل زده ی کشورمان این روزها و این شبها چه حالی دارند
نمیتوان حتی برای ثانیه ای شرایط و روزگار سختشان را فهمید
از عمق جانم برای مردم رنج کشیده ی سرزمینم درد میکشم این روزها
کاشکی یک شهر بزرگ پر ازخانه های گرم و راحت داشتم و هزار بالگرد
میرفتم سراغ تک تکشان ،سوارشان میکردم و می بردمشان وسطِ یک آرامش و خیالِ تخت .دستشان را می بوسیدم و برای عذابی که از بی انصافی های زمانه کشیدند،حلالیت میخواستم
کسی چه میداند این دنیا چقدر به مردمِ کشور من بدهکار است؟
کودکان شیرخواره چه میکشند؟مادران باردار،مادربزرگ هاوپدربزرگ ها؟بیماران وکودکان کم طاقت؟
هوا که ابر میشود سرد است نه؟ خدای من!چگونه میتوان میان آب و گِل خوابید؟چگونه میتوان این حجم از گِل و لای را از کوچه ها،خیابانها وخانه ها پاک کرد؟چگونه میتوان شهرو آدمهایش را به روزهای آرامِ گذشته بازگرداند ؟😑