در روزگاران پیشین، شغلی به نام خوشه‌چینی وجود داشت.
در روزگاران پیشین، شغلی به نام خوشه‌چینی وجود داشت.
آنها که دست شان تنگ بود و خرمن و مزرعه ای نداشتند می رفتند و پشت سر دروگران راه می رفتند و خوشه های جامانده را از زمین بر می داشتند و گاها صاحب مزرعه به دروگران دستور می داد که شلخته درو کنند تا چیزی هم گیر خوشه چین ها بیاید. حافظ می فرماید:
ثوابت باشد ای دارای خرمن
اگر رحمی کنی بر خوشه چینی
فکر می کنم بسیاری از دستفروشان،
«خوشه چین» های روزگار ما هستند، آنها که چشم دارند به اینکه از جیب ما «اسکناسی» بیرون بیاید و چیزی از بساط مختصرشان بخریم.
گاهی لازم است شلخته درو کنیم و شلخته خرج کنیم ...
* امید کسی را ناامید نکنیم. *
آنها که دست شان تنگ بود و خرمن و مزرعه ای نداشتند می رفتند و پشت سر دروگران راه می رفتند و خوشه های جامانده را از زمین بر می داشتند و گاها صاحب مزرعه به دروگران دستور می داد که شلخته درو کنند تا چیزی هم گیر خوشه چین ها بیاید. حافظ می فرماید:
ثوابت باشد ای دارای خرمن
اگر رحمی کنی بر خوشه چینی
فکر می کنم بسیاری از دستفروشان،
«خوشه چین» های روزگار ما هستند، آنها که چشم دارند به اینکه از جیب ما «اسکناسی» بیرون بیاید و چیزی از بساط مختصرشان بخریم.
گاهی لازم است شلخته درو کنیم و شلخته خرج کنیم ...
* امید کسی را ناامید نکنیم. *
- ۲.۸k
- ۰۱ مرداد ۱۳۹۸
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط