میترسم،

میترسم،
باز هم
خوابت راببینم
تو معشوق تر و من عاشق ترین باشم
میترسم
دستت رابگیرم و
بازم تو آرام تر و من
بعد از بیداری آشفته تر باشم
میترسم
اشک هایم به پای گلی بریزد که از آبنمک تشنه شود و من از زاینده رود تشنه تر
سد زده ای بر تمام باورم که من با ورم های که از ضرب شتم توست
شته میزنم به تمام نهال های آینده ام
و همه مرامقصرمیدانندو تو تنها میدانی که من فقط راوی داستان توام...
از عشق به جنون
ار جنون به مرگ
از مرگ به تولدی که نرسیده ام
و از نرسیدنی که درجا میزنم
میزنم هر ثانیه ی حالم را به آینده ای که در گذشته شعله را به آعوش کشیده
خاکستر ترین ذغال منقل وافوریت شده ام تا تو نعشه تر شوی و من خماااااااار ترین معتاد چشمانت باشم...
با شمع در بیراهه ترین خواب ها از تصویرت گریزان، خاطراتت را چنگ میزنم
مشوش ترین کابوس دنیا شده ام
نه با دست پس میزنم و نه با پا پیش میکشمت
لعنتی
نه از من جدا میشوی نه به رسیدن میرسی
بدتر از مرگ خاطراتت هست که نه در زونکن جا میشود نه در واژه...
کجا بایگانی ات کنم که تو اقدام سریع ترین احساس منی!
راکد نخوایی شد و اجرای امرت حاءز اهمیت ترین دستور فرماندهیست.