...

...
جشنی از فاجعه به پا شد باز
شهرمان را ببین چراغانیست
وسط گریه های پاییزیم
در هوایی که باز بارانیست
من حریف هزار و یک شب تو
شهرزاد روایتت شده ام
شهریارم نخواب امشب را
قصه ی من اگرچه طولانیست
ساکتی در شرایط حساس
آن زمانی که من غزل پیچم
آن زمانی که مطمئن هستی
حال و روزم عجیب،شیطانیست
وسط خانگی ترین حبسم
طبع شعرم به سادگی جان داد
در نگاهم تراکم ابر از
بغض کهنه ای که زندانیست

سرزنش می کنی خودت را که
تو دلیل سقوط من بودی
یک نفر تا همیشه پیروز است
یک نفر هم همیشه قربانیست
منشاء شرقی غزلها که
لای دفترچه ات به جا ماندند
نسخه های مدرن رویایم
نوحه هایی به سبک ایرانیست

اعتراضی نمی کنم دیگر
به هبوط خودم در این برزخ
ننگ بر این دوچهره ی خرداد
طالعم تا همیشه آبانیست